Hedenochtend is ondergetekende tot de schokkende ontdekking gekomen dat goudvis Martin Hoogland vannacht de geest gegeven heeft. Martin Hoogland, die sinds begin 2004 de zijn dubbele naam kreeg omdat zijn maatje overleed, heeft als dappere en vrolijke studentenvis een fantastische tijd meegemaakt sinds 2001, toen hij geschonken werd aan Marius. De goede zorgen van Marius hebben hem een fantastisch leven laten leiden, waarin schildpad, eftelingpoppetje, schelp en hangertje een grote rol voor hem speelden. Sinds Marius' vertrek naar Zuid Afrika kwam Martin Hoogland samen met Prinses Lodewijk Johanna van Havezaten onder mijn hoede. Prinses Lodewijk Johanna van Havezaten en ik zullen zijn fantastische vrolijke manier van zwemmen missen. Vanmiddag om 13:00 uur vond de aquarering plaats in het Uitvaarttoilet te Utrecht. Martin Hoogland is 4 jaar geworden.

Dat is het belangrijkste wat ik een aantal mensen wil vertellen. In erg veel manieren lijk ik erg op mijn vader: soms is het uitspreken van iets wat me dwarszit al het grootste deel van de oplossing. Wat ik ook erg graag wil zeggen is bedankt. Voor het maken van zorgen om me, voor erop reageren. Ook al had ik voorkomen dat er direct op het stuk gereageerd kon worden, wisten toch veel mensen uit verwachte en onverwachte hoeken me te vinden. Dankjullie voor alle adviezen en vooral de harten onder de riem. Waar deze prachtsite allemaal wel niet goed voor is.

Na een week van het academisch erg rustigaan doen is het nu tijd om even bij te schakelen. Superdag met Rick in Parijs gehad. Ben uitgerust, blij en rustig. Drie weken tot einde UCU.

He, ik moet het echt nog een keer zeggen: dankjulliewel.

Gisteravond heerlijk gegourmet thuis met de hele fam (plus aanhang) in Harderwijk. En vandaag een zeer slome dag, waarbij de zon en het NRC Handelsblad een bijzonder grote rol spelen. Begin net een beetje echt wakker te worden. Ik krijg overigens veel jaloersmakende smsjes van Marius en Rick die de hele dag al cruises over de Seine in Parijs aan het maken zijn. Maar ik heb een niet slecht vooruitzicht vanavond: met Niels, Maurits en andere vrienden heel hard stappen in Utreg! Hehe...

Misschien is het het weer terug zijn in Nederland, of het feit dat ik niet eens één ander persoon mee naar Parijs kan krijgen, of omdat ik vanavond mensen zag uit mijn eerste jaar UCU, maar iets zet me aan het denken nu. Het feit dat ik al die pracht en praal en de onzin ervan met niemand kan delen? Of gewoon te veel indrukken in een dag? Verander ik of gewoon iedereen om me heen? Het liefst ga ik nu dwalen, wetend dat ik niets zal vinden dan onzinnige tranen die ik niet begrijp. Waarschijnlijk zou ik nu iemand op moeten zoeken en vragen of die antwoord heeft en me dan bijna zeker weten beter voelen. Ik denk dat ik vandaag geen van beiden doe.

Het leven lijkt te veranderen, en op een manier die me niet echt bevalt. Er zijn maar weinig mensen aan wie ik nu alles kan vertellen zonder dat hun mening over mij veranderd. Waar is de grens tussen enthousiast zijn over iets en erover opscheppen? Misschien ligt dit niet bij de persoon die verteld, maar hoe anderen het opvatten. Ben ik een blaaskaak of blij met wat ik krijg en kan ik niet anders dan dit met anderen delen gewoon puur omdat ik er anders in verdrink? Wil ik iedereen te vriend houden of alleen mezelf?

Soms denk ik te weten wie ik ben, maar raak ik in de war van wat anderen van me denken, positief of negatief. De grap hiervan ligt 'em wederom in welk licht je dit ziet: moet ik me niets aantrekken van wat anderen denken of maakt me dat zelfzuchtig? Moet ik er enorm rekening mee houden en me aanpassen of ben ik dan zwak en beinvloedbaar?

Misschien een record op LiveNews, het aantal vraagtekens in dit stuk. Stof tot nadenken voor mij, een raaskallende idioot voor jullie. Sorry daarvoor.

Hele ochtend op een prachtjacht hangen in de Spaanse zon, toen drie uur pauze. Zegt de production manager he ik heb een gave jetski is leuk lache ja hoor. Ik dus op een staande jetski EEN STAANDE!! enig idee hoe moeilijk/gaaf dat is...Moet nu weer shooten op het strand. wat een heerlijk leven. mijn neus is verbrand.

Werken met telefoons van 40.000 euro werken in afgehuurde huizen van miljoenen miljoenen de mooiste dingen zien het lekkerste eten eten in de bergen zijn aan zee zijn in het zonnetje liggen 15 uur op rij aan het ´werk´ zijn en niemand maar dan ook niemand hier die dit niet normaal vind. Ja, met wie moet je dat dan delen¿ (haha spaans toetsenbord) Met jullie denk ik. De ervaringen zijn niet uit te drukken in woorden, hoe gek het is om de ene dag papers te schrijven, de andere dag dit werk te doen. Werk. Ha!

Ik moet nu door, we gaan nu naar onze afgehuurde jacht. Niet normaal niet normaal NIET NORMAAL!

Tsja, ik zal niet snel vergeten wanneer paus Benedict de 16e verkozen is: het was een grauwe dag waarop ondergetekende zijn 23e levensjaar betrad (en dus 22 achter de rug had). Livenews feliciteert Joseph Ratzinger met het ambt van Paus!

Net in 20 uur 5000 woorden eruitgedrukt, net opgestuurd, gelunchdtdt, tas in 7 minuten gepakt, nu mijn flight info printen en als een idioot naar het vliegveld KOM MAAR OP DOET ME NIETS! Slapen is overrated (ik ga het vliegtuig omverslapen). Donderdag back in da house. Tot die tijd represent vanuit Malaga, Espana.

El Ballos.